Lucie van Schaik omschreef zichzelf ooit als “een voyeur van onze soort, van al onze ‘weeffouten’, onze droevige en kwaadaardige kanten “.
Op de vraag wat het thema van haar schilderijen is, zegt ze dit:
“ feitelijk ben ik dat zelf, als deelnemer in onze wereld, en als toeschouwer.
Ik plaats mezelf er buiten: aanschouw hoe wij, mensen met elkaar omgaan. En dat geven niet altijd prettige beelden.
wat mij fascineert zijn onze contradicties:
we vernederen, vernietigen en proberen macht over elkaar te krijgen.
en tegelijk heeft het ook wel iets humoristisch: we vechten en vluchten, slaan elkaar letterlijk of figuurlijk dood en lopen tegelijkertijd weg voor dat ene besef: we hebben allemaal dit leven slechts in bruikleen…….”
“ In al mijn ‘portraits of destructionanddomination’zijn de titels, de woorden, die ik de werken meegeef een onderdeel van het beeld; soms met een knipoog naar onze machteloosheid… ”

